در کوچة مرغها، مرغی به مشاهده نمیرسد و در کوچة گلفروشی بجای شگوفه های رنگین و غنچه های معطر، دکان های فروش انواع ویدیو ها را میتوان دید. این درحالیست که در آنسوی شهر، کافیی بنام «کوچة گلها » وجود دارد. اما همین وضع گیج کننده در این نقطة شهر، در میان انبوه کوچه های بی نشان کابل بهتر از سایر نقاط شهر کابل است.

جگرن محمد کاظم  رئیس قطعه ضد حریق  کابل در مورد مشکلات ناشی از این ناحیه چنین میگوید: « برخی اوقات که بما تلیفون حریق میرسد و ما نمیتوانیم آدرس را بیابیم،  ناچار در منطقه منتظر میمانیم تا از ساحه حریق دود بلند شود.»

کارکنان اداره ضد حریق، پوسته رسان ها، درایوران تکسی ها و حتا عامه مردم نیز همسفران این کشتی اند که در شهر پر هرج و مرج همه روزه سیر میکند. پس از دو دهه جنگ و اختناق، قسمتی عمده ای از پایتخت مبدل به ویرانه گشته است و بنیادی ترین راهنما ها برای محلات ( نام های جاده ها ) نامشهود مانده اند و باعث رشد سردرگمی ها در شهر سه میلیونی کابل شده اند. محمد ایوب که ۴۵ سال دارد و از باشنده گان اصیل کابل است میگوید که وی در قسمت یافتن مناطق شهر بعضاً دچار مشکل زیادی میشود. وی اضافه میکند:« یکروز قرار بوده به جنازه یکی از خویشان به کارته نو بروم اما هشت صبح از خانه بیرون شدم و تا ظهر نیز نتوانستم خانه مورد نظر را بیابم.»

تا اندازه ای حیرت آور است که بسیاری از جاده ها بنام آنچه در مجاورت آن محل قرار دارد و یا در نزدیکی تقاطعی قرار دارد یاد میشود و یا اینکه آدرس دهنده میباید با حرکات دست و یا شرح حدود ساختار آن ساحه، به تشریح آدرس مورد نظر بپردازد.و از آنجایی که چنین هدایت العملی در گوشة بزنس کارد ها نمیگنجد،  این خود پدیده  چالش آفرین و معما برانگیز  برای موسسات و نهاد های تجاری ایست که در شهر کابل در میان کوچه های بی نشان موقعیت دارند.

اما اینک بالاخره حکومت فعلی در نظر دارد تا با برداشتن گامهای موثر، چاره ساز این وضع شود.

سید مخدوم رهین وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان در نظر دارد تا خود پلان نامگذاری جاده ها را طرح نماید. وی در این مورد چنین میگوید: « افغانستان ۳۴ ولایت دارد، و نام هرکدام روی یکی از جاده ها گذاشته خواهد شد. از اسمای شاعران قبل از سال ۱۹۱۹ نیز استفاده خواهد شد. »

ظاهراً در این امر استثنأتی در نظر گرفته خواهد شد.

به اساس گفته های رهین، محمد ظاهر، شاه سابق که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۷۳ بر صریر قدرت قرار داشت، و اکنون به عنوان بابای ملت یاد میشود، جادة خودش را خواهد داشت و همچنان پسرکاکایش سردار محمد داود خان که با یک کودتای سپید باعث برانداختن نظام شاهی گردید و تا سال ۱۹۷۸ وبا به دست گرفتن قدرت از سوی اعمال کمونیزم حکومت نمود.

سیاست در همه ساحات زندگی در افغانستان به صورت گسترده نفوذ نموده است و نامگذاری جاده ها از  تعرض بالقوه  پرخاشگران  تهی نخواهد ماند. رهین میباید در انتظار پیامد های مباحثه برانگیز به هنگام نامگذاری جاده های معتبر و مهم شهر باشد. جادة مسعود بزرگ – که سفارت امریکا نیز در آن جاده موقعیت دارد – از قبل بنام  احمد شاه مسعود، رهبر مقتول مجاهدین که به عنوان فرمانده جنگ های داخلی معروف است، تعیین گردیده است. احمد شاه مسعود فقط دو روز قبل از حادثه یازدهم سپتامبر سال ۲۰۰۱ میلادی به قتل رسید و در میان برخی از باشنده گان افغانستان به مقام شهادت نایل گردید. اما شماری دیگر وی را جنگسالاری میدانند که باعث ویرانی کابل گردید و بسا از شهروندان کابل از ذکر جادة که به اسم وی اختصاص یافته است، امتناع میورزند.

 یکی از چهار راه های شهر بنام حاجی قدیر سابق معاون رئیس جمهور و یکی از فرماندهان نظامی که در سال ۲۰۰۲ به قتل رسید،  نامگذاری شده است. نامگذاری این چهارراه نیز مورد مخالفت مردم قرار گرفته است. قدیر در زادگاهش جلال آباد، در کنار آرامگاه شاه امان الله  که در سالهای در دهه بیستم  میلادی سلطنت کرد و در سال ۱۹۶۰ به حق پیوست،  به خاک سپرده شده که گاهگاهی چنین اتفاق افتیده که عدة قصد انفجار قبر قدیر را داشته باشند. در اداره ریاست جمهوری گویا بحثهایی در مورد  نامگذاری جاده ای به افتخار عبدالعلی مزاری، فرماندهی که سمت رهبریت یکی از جناح های عمده ملیت هزاره را داشته است، در جریان است اما مقامات شاروالی کابل اصرار میورزند که چنین امری در جریان نیست.

خبرنگار IWPR  زمانیکه از این موضوع به محمد ایوب گفت، وی خندید و در پاسخ چنین اظهار داشت: « اگر قرار باشد که نام قاتلان مردم افغانستان را بالای جاده ها و چهارراه ها بگذارند، بهتر همان خواهد بود که همان جاده ها و چهار راه ها، بدون نام باقی بمانند.»

طرح نامگذاری جاده های شهر کابل هزینة در بر خواهد داشت، اما هیچ کسی تا هنوز به شرح جزئیات آن نپرداخته است. محمد ظاهر رضایی یکتن از کارمندان شاروالی کابل در این زمینه اظهار داشت:

« ما تا هم اکنون ۱۷۲ لوح نامگذاری شده جاده ها را در اختیار داریم که به زودی نصب خواهند شد. هر یکی از این لوحه ها برای شاروالی کابل هر یک هژده دالر امریکایی که جمعاً مبلغ ۳۰۹۶دالر امریکایی میشود، هزینه برداشته است. »  وی اضافه نمود که قوت های بین المللی امنیت ایساف دو ماه قبل،  در حدود ۵۰۰ لوحه را به مصرف ده هزار دالر امریکایی، در نواحی یازدهم و پانزدهم شهر کابل نصب نموده اند. رضایی از شرح هزینة کُلی طرح نامگذاری جاده های شهر کابل خود داری نمود.

در ضمن شهریان کابل در تلاشند تا در زمینه بهبودی وضع موجود، به راهیابی های برسند.

گلاب ۵۰ ساله یکی از باشنده گان ولایت بغلات که به کابل به غرض مداوا آمده است، بخاطر نیافتن محل اقامت برادر زاده اش در غرب کابل، مجبور به اقامت یکهفته یی در یکی از هوتل های شهر شده است. وی در این مورد چنین گفت: « اگر جاده ها و چهارراه ها نام میداشتند، من هرگز دچار اینچنین مشکلی نمیشدم. مه همه دار و ندارم را تسلیم این هوتل کردم.»

رانندگان تکسی نیز مشکلات مشابهی دارند. محمد ولی یکی از رانندگان تکسی در شهر کابل میگوید که مسافران بیشتر به وی به جای آدرس، دستور میدهند.  وی علاوه میکند :« از ایکه جاده ها نامی ندارند، خیلی دشوار است از قبل کرایه تعیین شود. »